Het mooiste moment voor een herinnering aan je huisdier is misschien wel terwijl het dier nog leeft. Wanneer de band nog voelbaar is, de gewoontes nog dagelijks zijn, en het beeld een viering mag zijn. Een schilderij, een pyrografie, misschien een intarsia of ander kunstwerk. Een herinnering in hout — maar niet als afscheid. Juist als bevestiging van het samen-zijn.

Waarom wachten voor een herinnering aan je huisdier?

Toch gebeurt het zelden. En ik blijf me erover verwonderen: waarom wachten we tot het dier er niet meer is? Waarom ontstaat het verlangen om iets tastbaars te maken pas na het afscheid?

Een tijd geleden maakte ik een schilderij voor een kind, nadat hun hond was overleden. Het kind was gek van Harry Potter, dus het dier kreeg een plek in een magische wereld die nooit werkelijk heeft bestaan. Een fantasie, bedoeld als troost. Als herinnering aan hun huisdier.

En tijdens het werken aan dat schilderij vlogen de gedachten door mijn hoofd.

Eerbetoon aan het leven in plaats van aan het gemis

Wat als het dier nog had geleefd? Zou het werk er dan anders uit hebben gezien? Zou het dan een eerbetoon zijn geweest aan het leven, in plaats van een monument voor het gemis?

Zou de keuze voor stijl, kleur, omgeving anders zijn geweest? Zou het werk dan meer van het dier hebben gedragen, in plaats van vooral te weerspiegelen wat de mens verlangde? Zou het beeld dan gevormd zijn door wie het dier wás, en niet alleen door wat wij ervan wilden maken?

De angst om het nu vast te leggen

Waarom wachten? Is het omdat we het dier pas echt zien als het er niet meer is? Omdat we dan pas beseffen wat het betekende?

Of zijn we bang om het moment vast te leggen terwijl het nog beweegt — bang dat het maken van een herinnering het afscheid dichterbij brengt? Of zijn we simpelweg te gehaast om stil te staan bij het belang van het nu?

Herinneren is ook vieren

Ik weet het niet. Maar ik merk dat het bijna altijd zo gaat: pas als het dier er niet meer is, ontstaat de behoefte aan een beeld, een vorm, een herinnering. Alsof we pas dan ruimte maken voor betekenis.

En ik vraag me af: wat zou er gebeuren als we eerder durven? Als we het dier vieren terwijl het nog leeft? Als we kunst niet alleen gebruiken om te herinneren, maar ook om te erkennen, om te verbinden, om te zien?

Misschien zouden de werken dan anders zijn. Misschien zouden wijzelf dan anders kijken.

Misschien is het mooiste moment om die herinnering aan je huisdier te maken niet het moment van afscheid, maar het moment van aanwezigheid.

Bekijk wat we voor jou kunnen betekenen

Wil je een persoonlijke herinnering aan je huisdier laten maken — nu, of juist ter nagedachtenis? Neem gerust even contact met ons op via: info@letza.life