Een afscheid dat iets blijvends bracht

In 2009 moesten we afscheid nemen van Rheno. Een hond met vuur in zijn ogen en zachtheid in zijn hart. We zochten iets om zijn plek in ons leven tastbaar te maken. Niet van steen. Niet van marmer. Maar van hout. Van gevoel. Zo begon ons pad van herinneren met hout – een manier om liefde vorm te geven met onze handen.

Het eerste houten gedenkobject

In een klein appartement, met nauwelijks gereedschap, ontstond het eerste werk: een houten grafmonument voor op Peelrust. Een groot herinneringshuisje met ruimte voor foto’s, papieren en een kaars bovenop. Zijn halsband hield het deurtje gesloten, alsof hij zelf nog waakte.
Daarnaast maakten we een kleiner huisje voor op de boot, waar een theelichtje kon branden zodra de deurtjes open gingen – een lichtpuntje op het water, en in ons hart.

Van verlies naar vakmanschap

Het grote windlicht op Rheno’s herinneringshuis is inmiddels gesneuveld. Maar de liefde voor Rheno brak niet mee. Uit wat verloren ging, groeide iets blijvends: een ambacht dat herinneringen vormgeeft. Dat is wat herinneren met hout voor ons betekent – het laten voortleven van wat dierbaar is, in vorm, structuur en geur.

Rheno leeft voort in elk werkstuk

Het kleine huisje staat nog altijd op de kast. En Rheno? Die leeft voort in alles wat we maken. Zijn verhaal is verweven in het hout, in elke lijn, in elke vlam van de nerf. Hij was het begin.
Van herinneren met hout.

Het afscheid van Rheno was het begin van een nieuwe weg; een weg waarin we de stilte van verlies omzetten in de warmte van hout. Lees in Ons Verhaal meer over hoe deze persoonlijke reis de hartslag van Letza.life is geworden.