Met liefde gemaakt voor mens & dier — volledig maatwerk, met aandacht voor detail.
Niemand verdient een laatste rustplaats in plastic
Vanochtend, nog voor ik goed en wel wakker was, las ik op nu.nl over het Living Planet Report Nederland 2026. Het is niet vrolijk. Na jaren van voorzichtig herstel gaat het met de zoetwaternatuur in Nederland weer de verkeerde kant op. Vissen verdwijnen. Libellen nemen af. Door verharding van de bodem, boskap, en een watersysteem dat onder druk staat van alles wat we er in stoppen en uit pompen.
Ik ben geen activist. Peter maakt natuurlijke urnen en gedenkobjecten van hout. Ik werk met pyrografie — het branden van portretten in hout. Maar dit soort nieuws raakt me, omdat ik de verbinding zie die veel mensen niet meteen leggen.
Van ons winkelwagentje naar een drooggevallen ven
De afgelopen decennia zijn we massaal goedkopere producten gaan kopen. Plastic bakjes, synthetische decoraties, wegwerpartikelen die voor een prikkie in een webshop liggen. Dat is begrijpelijk — niet iedereen heeft een ruim budget, en goedkoop voelt als slim.
Maar wat kost het echt?
Plastic wordt gemaakt van aardolie. De productie ervan stoot enorm veel chemische stoffen uit. En plastic breekt niet af — het fragmenteert. De microplastics die ontstaan, belanden uiteindelijk in ons water. In sloten. In beken. In de vennen en rivieren waarover dat rapport zo’n zorgelijk beeld schetst.
Daar komen bestrijdingsmiddelen bij. PFAS. Stikstof. En dan zijn er de invasieve soorten zoals de Amerikaanse rivierkreeft, die binnenkomt via de sierteelthandel — ook een industrie die drijft op goedkope massaproductie.
De natuur betaalt een prijs die niet op het prijskaartje staat.
En dan zou dit leven eindigen in plastic?
En dan is er iets wat me nog harder raakt dan de vennen en de libellen.
Elke dag kiezen mensen een laatste rustplaats voor iemand van wie ze hebben gehouden. Een hond die twaalf jaar trouw naast je sliep. Een kat die elke avond op schoot lag. Een vader, een moeder, een kind. Iemand van wie het leven alles betekende.
En toch kopen we dan een goedkope urn vaak van synthetisch materiaal, gemaakt in een fabriek ergens ver weg, van stoffen die giftig zijn voor de aarde. Plastic dat niet afbreekt. Plastic dat, als het ergens in de bodem terechtkomt, de grond en het grondwater vergiftigt. Hetzelfde gif dat in die beken en vennen terechtkomt waarover ik vanochtend las.
Dat is geen overdrijving. Dat is gewoon wat plastic is.
Een leven dat telde — dat echt iets betekende, voor jou, voor ons — verdient beter dan dat. Lees ook hoe Letza.life is ontstaan — vanuit precies dat gevoel.
Waarom zouden we in godsnaam iemand van wie we zo hebben gehouden, in het gif storten terwijl de natuurlijke urn als alternatief gewoon beschikbaar is?
Wat hout anders maakt
Bij Letza.life kiezen we voor de natuurlijke urn, we werken voornamelijk met hout. Peter maakt elke houten urn met de hand. Geen serie. Geen fabriek. Elk object is anders, omdat het hout anders is, omdat de mens of het dier anders was.
Hout is hernieuwbaar. Het groeit terug als het goed beheerd wordt. Het is biologisch afbreekbaar. Het keert terug aan de aarde zonder gif achter te laten. En een goed gemaakte houten urn draagt warmte in zich — de warmte van het materiaal, en de warmte van de handen die het hebben gemaakt.
Ik brand met een pyrografie pen portretten op maat — van huisdieren, van mensen — direct in het hout. Of je vindt in onze collectie een pyrografie kunstwerk dat al bestaat en direct een plek in jouw huis kan krijgen.
Dat is geen romantisch verhaal. Het is gewoon wat het is.
Duurkoop of bewuste keuze?
We begrijpen dat niet iedereen een handgemaakt houten object kan aanschaffen. Dat is ook niet waar dit over gaat.
Dit gaat over stilstaan. Even nadenken bij de vraag: wat koop ik eigenlijk, en wat voor systeem ondersteun ik daarmee?
Een massaproduct voedt een systeem dat draait op chemische productie, snelle logistiek en wegwerpcultuur. Een natuurlijke urn, het handgemaakt product van een kleine maker voedt een systeem van vakmanschap, eerlijke materialen, en objecten die bedoeld zijn om lang mee te gaan — of om op een goede manier terug te keren aan de aarde.
Dat is geen politiek statement. Het is een keuze.
Wat we maken, mag blijven
Bij Letza is onze tagline geen marketingzin. Wat we maken, mag raken, mag iets betekenen, mag blijven. Dat “mag blijven” gaat over de herinnering aan een dierbare of een trouwe hond. Maar het gaat ook over wat we nalaten aan de wereld.
Een natuurlijke urn, een houten urn die terugkeert aan de aarde. Materialen die niet achterblijven als gif in een beek waar ooit libellen vlogen.
We kunnen de industrie niet veranderen. We kunnen de politiek niet dwingen. Maar we kunnen gelukkig wel zelf kiezen hoe we afscheid nemen — en wie we daarmee de ruimte geven om door te gaan. Bekijk onze volledige herdenkingskunst collectie.
En dan zijn wij er zelf ook nog
We zouden niet eerlijk zijn als we dit niet vertelden.
Op dit moment werken we aan een serie houten herdenkingskistjes waarbij we epoxy als decoratief element in het hout willen gieten. Epoxy is mooi — dat kunnen we niet ontkennen. De manier waarop het licht speelt in het materiaal, de manier waarop het hout en de inleg samen één geheel worden, dat heeft iets. We begrijpen waarom mensen het aantrekkelijk vinden.
Maar epoxy past eigenlijk niet bij wat we met Letza.life willen. Niet bij onze overtuiging dat natuurlijke urnen een veel betere laatste rustplaats zijn. Het wringt.
Toch hebben we een compromis gesloten. Want we zijn een kleine maker die gewoon keiharde verkopen nodig heeft om te kunnen blijven bestaan. En we kunnen de consument niet opdringen wat hij moet willen — we kunnen alleen kijken naar wat de consument wil. Met die combinatie proberen we een product te maken dat zo dicht mogelijk bij ons ideaal komt. Een product waar wij achter kunnen staan, en dat geliefd is bij de mensen die het kopen. Dat is eerlijk, ook al is het niet perfect.
Wat we wel beloven: hout blijft het hart van alles wat we maken. Epoxy is slechts een klein decoratief element — een accent, geen fundament. En we werken zo verantwoord mogelijk met dit materiaal, niet alleen voor de natuur maar ook voor onszelf. We leven en werken in dezelfde ruimte. Onze gezondheid telt even hard. Epoxy wordt bij ons niet gedraaid, niet gezaagd. Als we moeten schuren of polijsten, doen we dat op een veilige, gecontroleerde manier. Er komt geen epoxy in de natuur terecht via ons proces, en er komt geen epoxystof in onze longen. Dat is het minste wat we kunnen doen.
We blijven zoeken. Naar wat werkt. Naar wat klopt. Het liefst allebei tegelijk.
